Elkarrekin arraun egin bandera etxean gera dadin

Gaur 70 urte bete dira CD Esperanzak Kontxako Bandera etxean geratzea lortu zuenetik, eta Donostiako tripulazio batek proba hori irabaztea lortu zuen azken aldia izan zen gainera. 70 urte  pasa dira  Antonio Korta “Pintxan” patroiak bandera altxa zuenetik, zaleen pozerako. Donostiako tripulazioak astindu dituen 14etatik bat gehiago.

Hirurogeita hamar urte hauetan zehar, Donostiako zaleek, batzuetan ezinegonez, espero izan dute horrelako arrakasta bat errepikatzea, eta batzuetan donostiako traineruak ez dira hain urrun egon hori lortzetik.

San Sebastián” traineruaren bigarren postua 1952an, Ur-Kirolakeko bigarren postua 1983an, Arraun Lagunakeko hirugarren postuak 1991n eta 1992an. Ur-Kirolakek hirugarren postua lortu zuen eta Donostiak laugarrena 1989an. Jaizkibel traineruak lortu zituen bi bigarren postuak, derrigorrezko soldaduska egiten ari ziren pertsonez osatutako trainerua (zorionez jada egiten ez den prestazioa). Gainera, beste hirugarren postu batzuk ere izan dira, Donostiakoa adibidez 1981ean.

Hainbat urtez eztabaidatu ondoren, Donostiarako traineru bateratu bat sortzeko akordioa lortu zen, arraun munduan gure hiriaren izenak garai bateko indarra berreskuratzeko asmoz.

Jende askoren lan anonimoari esker, gizonezkoen trainerua arraunaren lehen mailara iristea lortu zen, elitean banderak altxatzea eta kirol proiektu handi baten pean hazten jarraitzea lortuz. Hala ere, Donostia-Arraun Lagunakek proiektua uztea erabaki zuen 2017an.

Emakumezkoen traineruari dagokionez, Ur-kirolak taldeak Donostiako lehen trainerua atera zuen 2009an, Donostia-Arraun Lagunakek gauza bera egin zuen 2015ean, “Arraun”-en 50. urteurrenarekin bat eginez, eta Donostiarrak gauza bera egin zuen 2017an. Zoritxarrez, ez da inoiz lortu Donostiako klubak erabat bateratzea emakumezkoen traineru bakar baten proiektuaren barruan.

Horrek egungo egoerara garamatza: Donostiarrak bi bandera lortu ditu denboraldi honetan elitean, eta Oriotik bi segundo pasatxora dago. Donostiako zaleak inoiz baino gertuago daude, 70 urteren ondoren, Kontxako bandera berriz lortzeko.

Ezin dugu ahaztu, halaber, Donostia-Arraun Lagunakek lehen jardunaldiaren ostean lortu duen hirugarren postua, meritu handiarekin gainera Covid-19aren ondorioak pairatu dituen denboraldi honetan. Badakite ere zer den Euskotren ligan bi bandera lortzea.

Horrek ere pentsarazi beharko liguke elkarrekin indartsuagoak garela, kontuan hartuta igandean hiriko bi traineru ohorezko txandan egongo direla, KONTXAKO BANDERA ETXEAN GERATZEA espero dugun estropada honetan.

Pandemiaren ondorioz, ez gara estropada eremutik gertu egongo, gure ahotsekin animatzeko, baina telebistako pantailetatik jardunaldiaren garapenari jarraituko diogu.

ZORTE ON ZUEKIN GAUDE
GORA DONOSTIARRA!
GORA UR-KIROLAK!
GORA DONOSTIA-ARRAUN LAGUNAK!

Remar juntas y juntos para que la bandera se quede en casa

Hoy hace 70 años que el CD Esperanza consiguiera que la Bandera de la Concha se quedará en casa, fue la última vez que una tripulación donostiarra consiguiera vencer en la citada prueba. Han pasado nada más y nada menos que 70 años desde que el patrón Antonio Korta “Pintxan” levantará aquella bandera, para el júbilo de los aficionados. Una más de las 14 que han ondeado las tripulaciones donostiarras.

Durante estos setenta años la afición donostiarra ha esperado, a veces con impaciencia, que se repitiera un éxito así, y en algunas ocasiones no han estado tan lejos de lograrlo.

La segunda posición de San Sebastián en 1952, la segunda posición de Ur-Kirolak en 1983, los terceros puestos de Arraun Lagunak en 1991 y 1992. Tampoco nos podemos olvidar de la regata de 1989 cuando Ur-Kirolak consiguió la tercera posición y Donostia la cuarta. O de las dos segundos puestos de la trainera Jaizkibel, compuesta por personas que estaban realizando el servicio militar obligatorio (prestación que afortunadamente ya no se realiza). Además, de otras terceras posiciones como la de Donostia en 1981.

Llegaron después años de debate que finalizaron en el acuerdo de crear una trainera unificada para Donostia, con la intención que el nombre de nuestra ciudad recuperara la fuerza de antaño.

Gracias al trabajo anónimo de mucha gente se consiguió que la trainera masculina llegara al primer nivel del remo, consiguiendo levantar banderas en la élite y seguir creciendo bajo un ambicioso proyecto deportivo. Si bien Donostia-Arraun Lagunak decidió abandonar el proyecto en 2017.

En cuanto a la trainera femenina, Ur-Kirolak sacó la primera trainera femenina donostiarra en el año 2009, Donostia-Arraun Lagunak hizo lo mismo en el año 2015, coincidiendo con el 50 aniversario de “Arraun”, y Donostiarra hizo lo propio en 2017. Desgraciadamente nunca se ha conseguido una unificación total de los clubes donostiarras dentro del proyecto de una trainera única femenina.

Esto nos lleva a la situación actual, Donostiarra ha conseguido esta temporada dos banderas en la élite y se encuentra a poco más de dos segundos de Orio, la afición donostiarra está más cerca que nunca después de 70 años de volver a ver ondear la bandera, de que la Concha se quedé en casa.

No nos podemos olvidar tampoco del más que meritorio tercer puesto en el que se encuentra Donostia-Arraun Lagunak tras la primera jornada, en una temporada que han sufrido las consecuencias del Covid-19. Un club y una tripulación que también sabe lo que es ondear dos banderas en la liga Euskotren.

Esto también nos debería hacer pensar que juntas/os seriamos más fuertes, teniendo en cuanta que el domingo dos traineras de la ciudad van a estar en la tanda de honor, en la que esperamos que la BANDERA DE LA CONCHA SE QUEDE EN CASA.

La pandemia hará que no estemos cerca del campo de regateo, para animar con nuestras voces, pero desde las pantallas de televisión estaremos siguiendo el desarrollo de la jornada.

MUCHA SUERTE Y ESTAMOS CON VOSOTR@S
GORA DONOSTIARRA!
GORA UR-KIROLAK!
GORA DONOSTIA-ARRAUN LAGUNAK!

Frantziako Tourra pirineotatik pasa da

Tourraren pirinioetako etapak bukatu ondoren, gure buruek etapa handi haiek eta euskal zaleen presentzia masiboa gogoratzen dituzte, aurten pandemiaren erruz dena desberdina izaten ari delako.

Momentu hau aprobetxatu izan dugu literaturari esker, euskal eta nazioarteko txirrindularitzak eskaini dizkigun une handi haietara ere hurbil gaitezkela esateko, edo idazteko.

Plomo en los bolsillos - Ebook - Libros del K.O.

buruak Frantziako Tourreko balentrietara eta ezustekoetara hurbilduko dituen liburu horietako bat Ander Izagirre kazetari donostiarraren “Plomo en los bolsillos” liburua da, Libros del K.O.-k argitaletxeak argitaratua. Liburu horren izenburu bera bitxikeri bat dakarkigu, Henri Pélissier 1923ko Frantziako Tourreko irabazleak esaldi berarekin Frantziako lasterketaren araudiaren aurka protesta egiten baitzuen.

Por amor al ciclismo - Libros de Ruta

Dardarka jarri gaituzten eta besaulkitik altxarazi gaituzten izar horiek ezagutzen jarraitzeko, nahitaez irakurri behar dira Ainara Hernandok Ciclismo a Fondo aldizkarian utzi dituen lerro asko, bai eta Cultura Ciclistak argitaratutako “Por amor al ciclismo” bere liburuetako bat ere. Txapeldun handi hauek nolakoak ziren ezagutzeko aukera izango dugu nazioarteko tropeleko izar handi bihurtu aurretik.

Marea Naranja. De Abantos al oro de Pekín - Libros de Ruta

Euskadi taldea erreferente bihurtu zen, eta “#MareaNaranja” Eneko Picavea eta Jon Agirreren liburua da, protagonistekin batera, taldearen hazkundean gertatu ziren urrats guztien berri emango digute. Etapaz-etapa. Espero dezagun etorkizun ez urrun batean Tourmalet, Hautacam edo Luz Ardideneko aldapetan euskal talde erreferentzial bat berriro izatea.

Iraganera begira, talde erreferentzialei dagokienez, ezin dugu ahaztu KAS taldea. KAS taldean ere aritu zen Pello Ruiz Cabestany txirrindularia, garai bateko txirrindularitza ulertzeko funtsezkoa den beste liburu bat utzi diguna, “Memorias de un ciclista“, Pamiela argitaletxeak argitaratua.

Historias de un ciclista (Ganbara): Amazon.es: Ruiz Cabestany, Pello: Libros

Orrialde asko idatzi dira ziklismoei buruz, baina pandemiak markatutako Tour honetan lau liburu horiek iradoki nahi izan ditugu.