Iazko hezurrak (Unai Elorriaga)

Izenburua: Iazko hezurrak

Idazlea: Unai Elorriaga, Algorta 1973)

Urtea: 2014

Argitaletxea: Susa

Iazko hezurrak esku artean hartzean, lehenik eta behin, argi utzi behar da ez dugula eleberri konbentzionalik esku artean, eta liburuaren lehen orrialdeek txundituta utziko gaituzte, protagonistak bizi izandako une desberdinen datak bakarrik erabiliz, inolako loturarik ez duten gertaerak konbinatzeko gaitasunagatik. Munduan edozein lekutan existitzen den Indarkeriaren hausnarketa sakon baten aurrean gaudela esan genezake, eta Unai Elorriagaren beste liburu batzuetan bezala, harrituko gaituen pasarteak ere izango ditugu.

“Biolentzia eta borrokazko kate luze bat da gizateriaren historia, askoren ustez; jaiotza eta heriotza bakoitzak berezkoa duen oinazearen pareko errepresentazioa. Eta etengabeko shock bortitz horiek durduzatu bezainbeste liluratu egiten gaituzte sarritan, kontzientzia baldintzatzeraino.

Nobela honetako protagonista, Irene Arrias, kezkaz eta obsesioz bizi da: erasoa, tortura, hilketa, bortxa, atentatua, jazarpena, sarraskia, exekuzioa, krimena, gerra hurbil sentitzen ditu bere inguruan. Joera du indarkeriari erreparatzeko, eta arakatu ere egiten du liburuetan, egunkarietan, interneten, baladetan, sehaska kantetan.

Unai Elorriagaren bosgarren nobela honek, gertakari saminen sare bat josiz, sufrikarioaren aurreran paratzen gaitu, krudeltasunaren ispiluari begira. Zirrara eragiten du horroreak bezala beldurrak edonoren gogoan.”

Iturria (Unai Elorriaga)

Izenburua: Iturria

Idazlea: Unai Elorriaga (Algorta, 1973)

Urtea: 2019

Argitaletxea: Susa

Unai Elorriagak Soro Barturenen istorioak, gogoetak eta pasadizoak aurkeztuko ditu Iturrian. Soro gizon estrafalario aberats bat da, 79 urterekin Pedro Iturriaren bila doana, gaztetako lagun bat, baina nor da Pedro Iturria? Zergatik desagertzen da? Zergatik argitaratzen ditu bere ipuinak herrialde ezberdinetan?…

Unai Elorriagak berriro ere liburu honekin harritzen gaitu, eta liburu honetan zehar, zalantzarik gabe, eta aldi berean, irakurtzen ari garen istorioan, Pedro Iturriaren ipuinetan edo iristen diren ondorioetan harrituko gara, jakin gabe Soro Barturenek bilatzen duena bere laguna aurkitzea edo bere gaztaroko zorioneko urte horietara itzultzea den, Ingalaterran ikasle eta arraunlari zela. «Denok bilatu dugu adin hori, beti egin izan da, baina Sorok obsesioa hartu du»

Soro Barturenek Iturriaren ipuinak komentatzen ditu kontratatzen ari diren itzultzaileekin, Eszter Nagy ezagutu arte, bera eta Erroman (narratzailea) eta Leire, Pedro Iturria Soro Barturenekin bilatuko dute.

“Pedro Iturriak obsesio bat dauka: ipuin itxurako testuak idazten ditu. Ez dakigu jatorriz zer hizkuntzatan idazten dituen, baina badakigu Txekian txekieraz argitaratzen duela, Hungarian hungarieraz. Soro Barturenen gaztetako laguna da Iturria, eta Sorori iruditzen zaio berari buruz ari dela ipuinotan, berari begira idazten dituela.

      Horregatik ari dira agian Soro eta Erroman Iturriaren bila Europan zehar: hegazkinak hartzen, hoteletan lo egiten, laster laurogei urte izango dituzten arren. Herrialderen batean Iturriaren ipuinen bat argitaratu dela dakiten bakoitzean hara abiatuko dira: itzultzaile bat lortu, ipuina irakurri, Iturria non bizi den ikasi… Baina ez dute hain erraz topatuko laguna.

      Ipuin liburu bat biltzen du Unai Elorriagaren nobela berriak, eta adiskidetasunari, literaturari eta zahartzaroari buruzko begirada pertsonala gordetzen du.”

Londres kartoizkoa da (Unai Elorriaga)

Londres kartoizkoa da

Izenburua: Londres kartoizkoa da

Idazlea: Unai Elorriaga (Algorta, 1973)

Urtea: 2009

Argitaletxea: Elkar

Unai Elorriagaren laugarren eleberria, non bere aurreko lanetik aldentzen den. Estiloa eta landutako gaiak berriak dira bere ibilbidean, nahiz eta eleberri honetan idazlearen luma bereiz dezakegun, non irakurleak hainbat fase izango dituen liburuak aurrera egin ahala.

Eleberria iraganeko diktadura gogor batean kokatzen da, non hainbat pertsona desagertu ziren, horien artean eleberriko protagonistaren arreba, Phineas, arratsaldero teilatura igotzen dena bere lagunekin topo egiteko, krudelkeriaren oroitzapena jaso eta gorde nahi dute bere zauriak behingoz ixteko.

Bitxia da teilatuek duten garrantzia, diktadurak ez dituelako teilatuak kontrolatzen edo mundua beste ikuspegi batetik ikusten delako akaso.

Vredaman (Unai Elorriaga)

Izenburua: Vredaman

Idazlea: Unai Elorriaga (Algorta, 1973)

Urtea: 2005

Argitaletxea: Elkar

SPrako tranbia (2001) eta Van´t Hoffen ilea (2003) argitaratu ondoren hirugarren eleberria du Unai Elorriagak.

Jolas handia duen eleberria da, amesteko unez betetzen gaituen eleberria, baita irudimena erabiltzekoa ere, osaba-izeben etxean hartzen duten haur baten buruan sartuz, amak aita gaixoa zaintzen duen bitartean.

Haur ororentzat zailak izan daitezkeen uneetan, gure buruetatik pasa daitezkeen une eldarniotsu horiek iristen dira, libella bat harrapatzeko irrikak, fakultatera eraman ahal izateko edo errugbi zelai klandestino bat margotu ahal izateko.

Unai Elorriagaren beste eleberri batzuetan bezala, ameslari diren pertsonen deskribapen eta istorio ameslari ugari aurki ditzakegu liburu osoan, baina kasu honetan haur baten sinpletasun magikotik kontatuak.

Lehen komentatu dugun bezala, «jolasetik asko du eleberri honek, baina jolasetik harago gizatasun-taupadak ere nabarmenduko ditu irakurleak” eta hala da.

Vredamanek SPrako tranbiaren lehen arrakastaren estiloari jarraitzen dio